0
Από την αρχή της υπόθεσης με τον θάνατο των τριών παιδιών από την Πάτρα και από όσα μέχρι τώρα έχω διαβάσει – θέλοντας και μη – αφού όλα τα μέσα μας βομβαρδίζουν με τις εξελίξεις, μου ήρθε στο μυαλό η ταινία, που πιστεύω ότι τάραξε, όσους τελικά κατάφεραν να την δουν, τον «Κυνόδοντα» του Γιώργου Λάνθιμου.
Όταν προβλήθηκε η ταινία στην Ελλάδα, οι περισσότεροι έσπευσαν να σχολιάσουν «τέτοια πράγματα δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα, μόνο στη Βόρεια και στην Κεντρική Ευρώπη».
Κοινή συνισταμένη …οι οικογένειες μοιάζουν αρτιμελείς: πατέρας, μητέρα, παιδιά, κάποιες φορές ακόμα και γιαγιά – παππούς να συμπληρώνουν το πρότυπο της ευτυχισμένης ελληνικής οικογένειας. Τα παιδιά μεγαλώνουν και με τους δύο γονείς στο ίδιο σπίτι και αν μη τι άλλο αυτό είναι ευλογία. Είναι όμως έτσι; Είναι η ύπαρξη και των δύο γονέων σε ένα σπίτι, η διασφάλιση ότι οι εικόνες μέσα στο σπίτι, είναι βγαλμένες από το «Μικρό σπίτι στο Λιβάδι;».
Όπως αποδείχτηκε όχι. Για μία ακόμη φορά εσχάτως, το πρότυπο της αγίας ελληνικής οικογένειας, δέχεται ισχυρό ράπισμα.
Το ίδιο είχε γίνει και με την υπόθεση της Λέρου, όταν ανακαλύφθηκε ότι ο 52χρονος πατέρας και η 45χρονη μητέρα, κακοποιούσαν σεξουαλικά τα τελευταία 4 χρόνια το 14χρονο κορίτσι και το 8χρονο αγόρι, ενώ η οικογένεια είχε ακόμη έναν γιο με νοητική υστέρηση, με το τέταρτο, ενήλικο παιδί να έχει εγκαταλείψει το σπίτι, «δραπετεύοντας» από την κόλαση που ζούσαν τα αδέλφια του.
Επανερχόμενη στην υπόθεση της Πάτρας και ανακαλύπτοντας περαιτέρω πτυχές της ιστορίας, διαβάζω ότι στις 22 Αυγούστου 2014 έγινε καταγγελία στο Χαμόγελο του Παιδιού από ανώνυμο που μιλούσε για κακοποίηση από την οικογένεια Δασκαλάκη, της Τζωρτζίνας και μάλιστα από τη μητέρα που εθεάθη να χτυπάει το παιδί.
Η καταγγελία πήγε στις 25 (του ίδιου μήνα) στην Εισαγγελία και στις 27 Αυγούστου στην ομάδα ειδικής προστασίας του Δήμου Πατρέων. Η έρευνα τελικά έγινε 2 μήνες μετά…. την 1η Οκτωβρίου.
Και αναρωτιέμαι. Τελικά υπάρχουν κοινωνικές δομές σε αυτή την χώρα; Μπορεί ή υπάρχει κάποιος να αποτρέψει την κακοποιητική συμπεριφορά απέναντι σε ένα παιδί; Υπάρχει κάποιος να τα προστατέψει; Να ψάξει αν το περιβάλλον που ένα παιδί μεγαλώνει είναι νοσηρό και επικίνδυνο ακόμη και για την ζωή του;

Και η κοινωνία; Οι συγγενείς; Οι γείτονες; Από ό,τι φάνηκε όλοι τελικά γνώριζαν, αλλά δεν μιλούσαν. Εμφανίζονται μόνο συγκλονισμένοι και πρόθυμοι να πουν όσα τελικώς εξ αρχής γνώριζαν.

Μόνο που έπρεπε να χαθούν 3 παιδιά πρώτα. Όταν τα «ουρλιαχτά» για βοήθεια έβγαιναν από τους τοίχους του σπιτιού και έφταναν στις αυλές τους, σφύριζαν αδιάφορα αφού «άσε, που να μπλέκεις τώρα».
Βέβαια όταν η Αστυνομία πήγε στο σπίτι για να συλλάβει την μάνα στην Πάτρα, είχε συγκεντρωθεί πλήθος κόσμου με τα κινητά ανά χείρας για να τη λιντσάρουν και να τραβήξουν και τις απαραίτητες φωτογραφίες, ελέω social.
Eκείνο το βράδυ η εικόνα αυτή μου προκάλεσε μεγαλύτερη θλίψη ακόμη και από την αποκάλυψη του ίδιου του εγκλήματος.

You may also like

ΑΛΛΑ ΑΡΘΡΑ ΑΠΟ: Απόψεις