0

Στον αστερισμό της παρέμβασης του Κυριάκου Μητσοτάκη περί μετεκλογικών συνεργασιών κινείται τα τελευταία 24ωρα το πολιτικό σκηνικό.

Κέρδος πρώτο για το Μέγαρο Μαξίμου, το οποίο ύστερα από μία περίοδο, όπου συνήθιζε να…τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, ήταν αυτό, που έθεσε τους όρους της πολιτικής συζήτησης.

Τούτο, πάντως, δεν είναι, όπως γίνεται ευκόλως κατανοητό, αρκετό για να κερδίσει η Νέα Δημοκρατία μία δεύτερη κυβερνητική θητεία, που είναι και ο τελικός στόχος.

Και μολονότι ορισμένοι ειδικοί της επικοινωνίας έσπευσαν να καταθέσουν τις ενστάσεις τους, ότι η πρωτοβουλία Μητσοτάκη ήταν πρόωρη, εάν όντως ο πρωθυπουργός τηρήσει τα λεγόμενα του και προκηρύξει εκλογές προς το τέλος της συνταγματικής θητείας της κυβέρνησης, στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν αντίθετη άποψη.

Κατ ουσίαν ο κ. Μητσοτάκης έσπευσε να καλύψει ένα εξόφθαλμο κενό, που υπήρχε ως προς την προεκλογική στρατηγική για την Κυριακή της απλής αναλογικής, υπογραμμίζοντας πως εν μέσω διεθνούς θυέλλης το κυβερνητικό σκάφος χρειάζεται σταθερό πηδάλιο.

Αντιλαμβανόμενος πως κινδυνεύει να εγκλωβιστεί ανάμεσα στις συμπληγάδες της ακρίβειας και της αγωνίας στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος για μία ελαφρά δημοσκοπική κάμψη, που διαπιστώνεται σε σχέση πάντα με τον χρόνο των πολιτικών εξελίξεων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέτυχε με έναν ελιγμό να μεταφέρει την πίεση προς τους αντιπάλους του και δη το ΚΙΝΑΛ.

Κατ αυτόν τον τρόπο υποχρεώνει το Νίκο Ανδρουλάκη να ανοιχτεί σε άγνωστα νερά και να απαντήσει στο καίριο ερώτημα κατά πόσον προτίθεται να αναλάβει κυβερνητικά βάρη ή να αξιοποιήσει την δημοσκοπική του άνοδο ως σκαλοπάτι για τη μεθεπόμενη εκλογική αναμέτρηση περιοριζόμενος για την ώρα στην ασφάλεια των αντιπολιτευτικών εδράνων όπως υποπτεύονται στην κυβέρνηση.

Είναι σαφές πως η όποια απάντηση θα έχει κόστος για τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ και αυτό αποτελεί το δεύτερο κέρδος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Γιατί ο στόχος του Μεγάρου Μαξίμου εν τέλει δεν είναι ο ίδιος ο κ. Ανδρουλάκης, αλλά εκείνο το τμήμα των κεντρώων ψηφοφόρων, που προς ώρας δείχνει να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε ΝΔ και ΚΙΝΑΛ και σε κάθε περίπτωση αποτελεί κρίσιμη μάζα για την γαλάζια αυτοδυναμία.

Είναι εκείνο το τμήμα, που δεν θαμπώνεται από τις κομματικές ταμπέλες και τις κορώνες περί κομματικού πατριωτισμού, ωστόσο, ενδιαφέρεται για την εμπέδωση της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής σταθερότητας. Και εάν αντιληφθεί πως ο κ. Ανδρουλάκης δεν κινείται για να καλύψει το προαναφερθέν ζητούμενο τότε θα αναζητήσει την ασφάλεια στις αγκάλες του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Το Μέγαρο Μαξίμου προσδοκά πως το τέλος του πολέμου, μία θετική τουριστική σεζόν, κοντά στα standards της εξαιρετικής χρονιάς του 2019, αλλά και τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης, μπορούν να διώξουν τα σύννεφα, πάνω από τον κυβερνητικό ουρανό και να ξαναδώσουν έως την άνοιξη του 2023 το πλεονέκτημα στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ίδωμεν…

You may also like

ΑΛΛΑ ΑΡΘΡΑ ΑΠΟ: Απόψεις