Προεδρικές εκλογές
0

Στις κάλπες προσέρχονται 48 εκατομμύρια Γάλλοι οι οποίοι θα κληθούν να επιλέξουν ,ανάμεσα σε 12 υποψηφίους, τον πρόεδρο της χώρας για τα επόμενα πέντε χρόνια.

Σύμφωνα με τις αναλύσεις ειδικών, η συγκεκριμένη εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη προέδρου είναι η πρώτη, στα πλαίσια της πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας (από το 1958 και έπειτα), που διεξάγεται κάτω από τόσο ασταθές πολιτικό σκηνικό.
Οι Γάλλοι ψηφοφόροι καλούνται να ψηφίσουν τον επόμενο κυβερνήτη της χώρας, εν μέσω της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, που είναι η πρώτη εισβολή χώρας σε άλλη στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο μετά τον Β Παγκόσμιο πόλεμο, ενώ την ίδια στιγμή υπάρχει η πανδημία του κορονοιού και το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής που ακόμα απειλούν τον πλανήτη.

Η βελτίωση του συστήματος υγείας , η διατήρηση της αγοραστικής δύναμης του πληθυσμού, η καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, Ο πόλεμος  στην Ουκρανία, η μεταναστευτική πολιτική, Το δημόσιο χρέος μετά την κρίση του Covid-19,  βρίσκονται στο επίκεντρο των συζητήσεων για την προεδρική εκστρατεία.

Εδώ είναι μερικά από τα κύρια πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε για τις εκλογές:

 Πότε είναι οι εκλογές;
Ο πρώτος γύρος των φετινών προεδρικών εκλογών θα διεξαχθεί στις 10 Απριλίου. Οι δύο πρώτοι υποψήφιοι θα αναμετρηθούν σε δεύτερο γύρο στις 24 Απριλίου.

Ποιοι είναι οι υποψήφιοι;

Για να μπορέσει κάποιος να γίνει υποψήφιος και να διεκδικήσει την προεδρία στην Γαλλία, πρέπει να λάβει 500 υπογραφές από περίπου 42.000 εκλεγμένους αξιωματούχους.

Οι υπογραφές πιστοποιούνται από το Συνταγματικό Συμβούλιο –το Ανώτατο Δικαστήριο της Γαλλίας– έως τις 4 Μαρτίου.

Δώδεκα υποψήφιοι κατάφεραν να συγκεντρώσουν τις υπογραφές για να προκριθούν:

-Ναταλί Αρτό,  Άκρα αριστερά ”Εργατική Πάλη”

Καθηγήτρια Οικονομικών και Διοίκησης στην περιοχή του Παρισιού, η Nathalie Arthaud είναι ακτιβίστρια στο τροτσκιστικό κόμμα Lutte Ouvrière από τα 18 της.

Υποψήφια της Αρλέτ Λαγκιγιέ κατά την προεδρική εκστρατεία του 2007, την διαδέχθηκε και ήταν υποψήφια πρόεδρος, το 2012 και το 2017, όπου συγκέντρωσε 0,56% και στη συνέχεια 0,64% των ψήφων.

Ήταν επίσης δημοτική σύμβουλος υπεύθυνη για τη νεολαία στο Vaulx-en-Velin (Κοινότητα στην Λυών) μεταξύ 2008 και 2014.

-Φιλίπ Πουτού, Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα

Γιος ταχυδρόμου, ο Φιλίπ Πουτού εργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα ως εργάτης στο εργοστάσιο της Ford, όπου ανέπτυξε συνδικαλιστική δραστηριότητα.

Απολύθηκε μετά το κλείσιμο του εργοστασίου το 2019, τώρα ασχολείται πλήρως με την πολιτική ζωή και ως δημοτικός και κοινοτικός σύμβουλος στο Μπορντό.

Ο Φιλίπ Πουτού ήταν υποψήφιος δύο φορές στις προεδρικές εκλογές: κέρδισε 1,15% των ψήφων το 2012 και 1,09% το 2017.

Ζαν-Λουκ Μελανσόν,  «Ανυπότακτη Γαλλία»

Ο πρώην γερουσιαστής και σοσιαλιστής υπουργός, Ζαν-Λουκ Μελανσόν αποστασιοποιήθηκε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο θεωρούσε υπερβολικά δεξιό, το 2008. Ίδρυσε το δικό του κίνημα, το Αριστερό Κόμμα, το 2009, ενώ το 2016 συγχωνεύτηκε με το Ανυπότακτη Γαλλία

Στις δύο προηγούμενες προεδρικές του υποψηφιότητες, ήρθε στην τέταρτη θέση στον πρώτο γύρο, με 11,1% των ψήφων το 2012 και 19,6% το 2017.

Από το 2017 προεδρεύει της κοινοβουλευτικής ομάδας των «επαναστατών» στην Εθνοσυνέλευση.

Φαμπιέν Ρουσέλ Κομμουνιστικό Κόμμα

Προερχόμενος από κομμουνιστική οικογένεια, ο Φαμπιέν Ρουσέλ ξεκίνησε την καριέρα του ως τηλεοπτικός δημοσιογράφος, πριν στραφεί στην πολιτική. Εκλέχθηκε για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος το 2014, έγινε βουλευτής το 2017.

Την επόμενη χρονιά, ανέλαβε επικεφαλής του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος

Αν Ινταλγκό,  Σοσιαλιστικό Κόμμα

Η πρώην επιθεωρήτρια εργασίας, κόρη Ισπανών μεταναστών, η Αν Ινταλγκό,   ξεκίνησε την πολιτική της σταδιοδρομία ως υπουργική σύμβουλος υπό τον Λιονέλ Ζοσπέν, λίγα χρόνια μετά την ένταξή της στο Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Εκλέχθηκε για πρώτη φορά στις δημοτικές εκλογές στο Παρίσι το 2001, και ήταν η πρώτη αναπληρώτρια του Μπερτράν Ντελανουά για δεκατρία χρόνια, προτού τον διαδεχτεί ως δήμαρχος το 2014.

Γιανίκ Ζαντό Υποψήφιος των Οικολόγων πράσινων   

Ο Γιανίκ Ζαντό ξεκίνησε την καριέρα του ως ακτιβιστής, κυρίως στην περιβαλλοντική ΜΚΟ Greenpeace. Μέλος των Πρασίνων από το 1999, ασχολήθηκε πλήρως με την πολιτική το 2008 και εξελέγη ευρωβουλευτής με τα χρώματα της Ευρωπαϊκής Οικολογίας την επόμενη χρονιά.

Το 2016 κέρδισε τις προκριματικές εκλογές των οικολόγων για τις προεδρικές εκλογές, αλλά τελικά εγκατέλειψε την υποψηφιότητά του και στήριξε τον σοσιαλιστή Μπενουά Χαμόν.

Εμανουέλ Μακρόν, Εμπρός!

Ο πρώην σύμβουλος και τότε υπουργός του Φρανσουά Ολάντ, Εμανουέλ Μακρόν εξελέγη πρόεδρος το 2017 με την υπόσχεση για ανανέωση της πολιτικής ζωής και υπέρβαση του διχασμού αριστερά-δεξιά.

Είκοσι ημέρες πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία ο Εμανουέλ Μακρόν εξακολουθεί να είναι το μεγάλο φαβορί.

Βαλερί Πεκρές, Ρεπουμπλικάνικο κόμμα

Πρώην υπουργός του Νικολά Σαρκοζί. Εντάχθηκε στο επιτελείο του Ζακ Σιράκ το 1998, εξελέγη βουλευτής τέσσερα χρόνια αργότερα με το δεξιό UMP (Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα). Στη συνέχεια εξελέγη (το 2015) πρόεδρος της περιφέρειας Île de France, που περιλαμβάνει το Παρίσι. Η Πεκρές εγκατέλειψε το κόμμα της, που είχε στο μεταξύ μετονομαστεί Les Republicains, καταγγέλλοντας τη στροφή του προς τα δεξιά, αλλά επανήλθε για να διεκδικήσει το χρίσμα για τις προεδρικές κάτι που κατάφερε τον περασμένο Δεκέμβριο.

Μαρίν Λεπέν, Εθνικό Μέτωπο

Κόρη του συνιδρυτή του Εθνικού Μετώπου, Ζαν-Μαρί Λεπέν, η Μαρίν Λεπέν τον διαδέχθηκε το 2011 στην ηγεσία του κόμματος. Ξεκίνησε μια μακρά εκστρατεία για να «αποδαιμονοποιήσει» τον ακροδεξιό σχηματισμό, τον οποίο μετονόμασε σε Εθνικό Συναγερμό το 2018.

Στην πρώτη της προεδρική υποψηφιότητα το 2012, ήρθε τρίτη, με 17,9% των ψήφων. Για τη δεύτερη προσπάθειά της, το 2017, συγκέντρωσε το 21,3% των ψήφων, πριν χάσει από τον Εμμανουέλ Μακρόν στον δεύτερο γύρο.

Νικολά Ντουπόντ‑Αινιάν  DLF– δεξιά

Ο Νικολά Ντουπόντ‑Αινιάν υπερασπίζεται μια κυριαρχική και ευρωσκεπτικιστική γραμμή.

Κατά την πρώτη του προεδρική υποψηφιότητα, το 2012, συγκέντρωσε το 1,79% των ψήφων. Το 2017 συγκέντρωσε 4,7%, στη συνέχεια κάλεσε να ψηφίσει τη Μαρίν Λεπέν στον δεύτερο γύρο, με αντάλλαγμα τη θέση πρωθυπουργού σε περίπτωση νίκης της τελευταίας. Έκτοτε έσπασε τη συμμαχία του με το Εθνικού Μέτωπο.
Ερίκ Ζεμούρ,  ανακατάκτηση, Ακροδεξιά

Ο Ζεμούρ δημοσιογράφος, προσελήφθη το 1996 από την έγκυρη δεξιά εφημερίδα Le Figaro για να εξελιχθεί σε αρθρογράφο, τηλεσχολιαστή και συγγραφέα με προκλητικές θέσεις, που του κόστισαν τρεις καταδίκες για υποκίνηση μίσους.

Ο Ζεμούρ καταγγέλλει παρακμή της Γαλλίας λόγω της επιρροής του Ισλάμ και ασπάζεται την εθνικιστική θεωρία της «Μεγάλης αντικατάστασης» των Γάλλων από μετανάστες.

Μέχρι σήμερα δεν έχει εμπλακεί ποτέ σε εκλογική αναμέτρηση.

Τι λένε οι δημοσκοπήσεις;

Ντέρμπι μεταξύ Εμανουέλ Μακρόν και της Μαρί Λεπέν δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Η δημοσκόπηση της εταιρείας Elabe για λογαριασμό του τηλεοπτικού καναλιού BFM, που δημοσιεύτηκε στον ιστότοπό του, φέρνει στον πρώτο γύρο τον Μακρόν να προηγείται με ποσοστό 26% έναντι 25% για τη Λεπέν.

Την έκπληξη κάνει ο υποψήφιος της αριστεράς Ζαν-Λυκ Μελανσόν που κατατάσσεται τρίτος, με ποσοστό 17,5%. Ο ακροδεξιός πρώην δημοσιογράφος Ερίκ Ζεμούρ, που για κάποια περίοδο φαινόταν ικανός να απειλήσει τον Μακρόν, συγκεντρώνει ποσοστό μόνο 8,5%, ωστόσο βρίσκεται μπροστά από την υποψήφια των Ρεπουμπλικάνων, τη Βαλερί Πεκρές (8%).

Οριακή επικράτηση Μακρόν προβλέπουν οι δημοσκοπικές εταιρείες και για τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών.Συγκεκριμένα στον δεύτερο γύρο, ο Μακρόν εμφανίζεται να χάνει μεν έδαφος, αλλά να κερδίζει και πάλι τη Λεπέν, συγκεντρώνοντας ποσοστό 51%.

 

Γιώργος Στογ.

You may also like

ΑΛΛΑ ΑΡΘΡΑ ΑΠΟ: Πολιτική